 Mocht het je nog niet opgemerkt zijn, er zijn 4 Bredanaars gewapend met fiets op ijsberenjacht gegaan. Op de tweewieler naar Heerenveen… Voorop stond de lol en het avontuur. Daarnaast wilden de mannen met deze heroïsche daad een signaal afgeven naar mede-supporters die dit soort uitwedstrijden steeds maar weer overslaan om de reisafstand. Dat ene uurtje extra in de auto… Wij klaagden ook niet na 17,5 uren van pure aarsch-pijniging...
Schrijver: Don Leon
Wedstrijd: SC Heerenveen – NAC 3-0
Datum: 16-19 september 2004
Tijd Vertrek: Donderdag 16 september 8.15 Tijd aankomst: Vrijdag 17 september 16:00
Stad (?): Heerenveen, een groot dorp met nog geen 20.000 inwoners. Schattige straatjes in het centrum met heuse kanaalgrachten. Enig kasteeltje en een lelijk station. Er is verrassend genoeg weinig veranderd sinds de laatste verslaglegging van vorig seizoen.
Stadion: Abe Lenstra Stadion, je ziet het met het jaar groeien. Beetje beangstigend wel. Het geluid van 23.000 gapende en neuspeuterende Friezen moet zeer indrukwekkend zijn.
Consumpties: Geen klachten. Onderweg richting Heerenveen hebben 3,5 man het moeten stellen met een totaal van 60 blikken Heineken. Een fles Jeagermeister en een krat Juup. Ter plaatse in Heerenveen was het vooral Heineken en Amstel. Geen goede mix bleek achteraf, zelfs onze katers klaagden over hoofdpijn.
Verslag: Mocht het je nog niet opgemerkt zijn, er zijn 4 Bredanaars gewapend met fiets op ijsberenjacht gegaan. Op de tweewieler naar Heerenveen…. 
8.00 uur, klaar voor de start |
Voorop stond de lol en het avontuur. Daarnaast wilden de mannen met deze heroïsche daad een signaal afgeven naar mede-supporters die dit soort uitwedstrijden steeds maar weer overslaan om de reisafstand. Dat ene uurtje extra in de auto… Wij klaagden ook niet na 17,5 uren van pure aarsch-pijniging.
Dag 1: Dus meldden de vier Martelaren van Breda, Hans Poppelaars, WW, FES en Don Leon, zich donderdagochtend met hun oog voor symboliek aan het Rat Verlegh Stadion vergezeld door een heuse volgwagen bemand door Bezem Dozer. Alvorens poserend voor een actie-kiekje voor de toegestroomde pers, vingen de fietsers aan met een banaan onder de snelbinders voor hun helse tocht naar het kille hoge noorden.
De tot in de puntjes uitgestippelde routebeschrijving van Don Leon mocht nog niet gelijk op vertrouwen rekenen. Na 1,5 km koos de ene helft van de groep met gevaarlijke capriolen voor een busbaan richting de brouwerij. Deze groep sloot zich echter voor de kruising richting Teteringen weer aan bij de andere iets fittere fietsende helft. De routebeschrijving bleek namelijk een colletje 3 e categorie te hebben omzeild. Met deze les toogde de groep eensgezind richting Oosterhout en Raamsdonkveer.
De Bergse Maas werd gepakt! Er werden vreugdeliederen geheven. Afdalend richting Hank en Nieuwendijk. Bezem Dozer spoorde onze positie op en de eerste bevoorrading was een feit. We werden getrakteerd op verse warme worstenbrood en energiedrank. Voor schrijver dezes betekende dat zelfs z'n ontbijt.
Met gevaar voor eigen leven. De helden. |
Moraal werd weer opgeschroefd, om richting het pontje van Sleeuwijk te toeven. Onderweg nog bananen toegeworpen gekregen door Dozer. Pontje werd geënterd en aan de overkant stond Dozer alweer gereed met vers proviand. De Manager Publiekszaken nam van de gelegenheid gebruik om nog enige aanpassingen aan de geleende fiets te doen. Ze hebben hem immers de dag ervoor nog moeten leren fietsen.  We konden door, richting Arkel. Als ware helden stoefden we met gevaar voor eigen leven een autoweg op die niet bepaald geschikt was voor langzame tweewielers. Al biddend en geïnspireerd door de voorbijkomende molens (MOLÛH!! MOLÛH!!) vervolgden we de reis richting Lexmond.
We werden aangenaam verrast door Dozer die voor ons langs de weg een schitterende brunchtafel had opgesteld. 
Tussenstop voor Lexmond, roombroodjes met bier. |
Zoals een echte NAC-supporter betaamt werd het verse roombroodje begeleid door een heerlijk koud pilsje. Dat trok opvallend veel bekijks langs de weg. De Bredase vlag werd na de plaspauze weer uit de grond getrokken en vertrokken we op de fiets richting Vianen.
Het ging allemaal opvallend vlot. De aarschen waren bij allen al aardig opgerekt en er werd inmiddels allang niet meer geëxcuseerd voor pardoes ontsnapte anale zuchtjes. De A2 brug richting Nieuwegein kwam in zicht. Maar we hadden de smaak van de fietspontjes ook al snel te pakken. De ouderwetse kop of munt truc besloot dat we het pontje naar Nieuwegein namen. Omdat we van onze routebeschrijving afweken, hadden Dozer en de fietsers even enige moeite om elkaar terug te vinden in de rimboe van omleidingen in Nieuwegein-Noord. 
Kop: we nemen de brug. Munt: we pakken fijn het pontje. |
We passeerden de Mac-drive, de verleiding werd even heel groot. Maar daar stond ook Dozer weer klaar om ons te bevoorraden met vers bier.
Met een extra pilsje in de kontzak werd een geschikte doorgang gezocht om onder de snelweg door te komen om daardoor vervolgens in Utrecht te geraken. We doorkruisten moeiteloos de schitterende obscure achterbuurten van Utrecht. Getooid in NAC-shirtjes niet wetend dat die dag de plaatselijke FC in Utrecht een Uefacup-duel zou afwerken. De verleiding van Kroegen werden gemeden. Onszelf kennende zou dit funest zijn geweest voor de planning. Cheerio en Da Rule werden gebeld dat de door hun aangeboden slaapplekken niet hoefden te worden gebruikt. We lagen immers goed op schema, hadden een lekker zonnetje en wind mee en de lichamelijke klachten bij de fietsers waren verwaarloosbaar.
Net zo vlot reden we Utrecht weer uit richting het Hilversumsche. Een vervelend stuk vals plat omhoog het bos in met wederom een heerlijke lunchtafel in het vooruitzicht. 2 km voor Hilversum namen we plaats aan de lunchtafel omgeven door een heerlijk rustgevende bomenrijke omgeving. De hertjes dansten galant over het fietspad, gemoedelijk deelden we ons pilsje met een Shetland pony, de roodborstjes pikten de zaadjes van onze schouder en de eekhoorntjes aten rustig uit onze handen. Dit rustieke tafereeltje werd echter plots wreed verstoord door WW. 
MOLUUUUH!! MOLUUUUH!! |
Hij deed even aan Dozer voor hoe dat wij onderweg de passerende molens begroetten. MOLUUUUH!! MOLUUUUH!! Nietsvermoedende fietsers reden verschrikt de bossages in en een andere oude man reed pardoes het verkeerde pad op om later weer terug te keren en ons nors aankijkend alsnog het juiste pad te nemen. We trokken maar weer snel de Breda-vlag uit de grond en verkozen het inmiddels stervensverlaten hazenpadje richting Hilversum, 
Den Hilversumsche bossen werden getrakteerd op een bezoek. |
voordat we een rood aangelopen boswachter met geladen buks achter ons aan zouden krijgen.
We doorkruisten Hilversum en waren al weer snel in Laren. We waanden ons in de Goudkust. Imposante kasten van huizen. En om de 5 opritten een Testarossa voor de garagedeur. In Blaricum werd ons een snackbar en een koud biertje beloofd. Deze was echter gesloten en koud bier drinken ze daar niet. We namen genoegen met een bifi worstje om daarmee de reis te vervolgen richting Huizen. Don Leon loodste de groep door Huizen richting het veerpont richting Almere haven. Aangekomen in Huizen werd onze oriëntatie danig op de proef gesteld. Twee onvervalste negers op éénderzelfde fiets kruistte onze route tot maarliefst driemaal toe op hetdezelfde rechte eind. Contradictio In Terminis: twee onvervalste negers op hun éigen fiets in Huizen.
Daarna weer verder. Pondje in Huizen (we genoten door onze door de ontberingen verlopen uiterlijken een 65+ korting) naar Almere gepakt alwaar na enige minuten rondgefietst te hebben de kreet “Liever remmen die niet functioneren, dan een woning in Almere” zijn levenslicht zag. Er werd even niet meer gekeken naar de gemaakte routebeschrijving en maakten de fout door de bordjes Lelystad te willen gaan volgen. Ergens was dit ook wel noodzakelijk als je bedenkt dat Almere één grote Haagse Beemden à la Ervenbuurt is. We fietsen uiteindelijk door het ‘historisch' hart van Almere (we hadden er ergens nog de krant van gisteren zien liggen) We zochten op een gegeven moment naarstig naar de weg die ons uit Almere leidde en welke ons recht op het huize Ricardo in Lelystad deed laten uitkomen. Lichtelijk drama. Het werd maar donkerder, brug op brug af. Iedere straat leek op de vorige en de wegen gingen geleidelijk over in grind. We zijn maar op de bonnefooi oostwaarts gaan fietsen en Dozer gecontacteerd. Deze stond inmiddels ergens langs een weg bij almere-buiten een informatiebord te raadplegen. We reden een tunneltje onderdoor en treffen plots bovenaan datzelfde viaduct Dozer aan bij de plattegrond. Een ‘overal waar we komen' werd spontaan aangeheven.
Bier en worstenbrood in de zak op weg naar Lelystad achtervolgt door Dozer. Een lang kaarsrecht dodelijk saai eenzaam stuk weg naar huize Ricardo. Dijk op, dijk af. Eindeloos. De laatste biertjes werden opengetrokken. Dozer zette z'n hardcore ceedeeke nog maar weer eens even op volle kracht open. Lelystad kwam langzaam in zicht. De contouren van de stad kregen geleidelijk vorm aan de horizon. Het verlossende blauwe bord in de verte deed even alle pijnen vergeten en was het moment daar dat de ons toegesnelde Ricardo ons de hand kwam schudden. Hij loodste ons Lelykstad binnen naar zijn Casa. De kilometerteller gaf de uiteindelijke magische dagstand van 147,9 km aan.
Met alle liefde van de wereld was er door hem een pan couscous bereidt. Dit werd echter bruut en zonder enige vorm van gevoel achter de huigen gepropt door vreetschuren WW en Hans Poppelaars. Ricardo, Don Leon en FES hadden het nakijken met hun enkele verkregen grammen op het bord. Er werd voor deze dag afscheid genomen van Dozer en een Uefa-pot op tv deed uiteindelijk de oogluiken dicht bij de mannen. De nachtrust in de woonkamer werd opgesierd door een weergaloos menselijk scheten-orgel à la Land van Laaf. We hielpen onszelf in een narcose.
{mospagebreak}
>Schrijver: Don Leon
Wedstrijd: SC Heerenveen – NAC 3-0
Datum: 16-19 september 2004
Tijd Vertrek: Donderdag 16 september 8.15 Tijd aankomst: Vrijdag 17 september 16:00
Vrijdag, dag 2: 8 uur. Ricardo trekt z'n slaapkamerdeur open en vliegt gelijk steil achterover van de bedwelmende dampen. De mannen worden gewekt door een luid ‘Goedemorgen!!!!' van Dozer door de telefoon van Don Leon. Iedereen zit stijf overeind in z'n slaapzak. Ontbijtje, even rap een verslagje tikken voor de Rat, wachten op Dozer and off we go again.
10.10 richting Swifterbant. 
Noodzakelijk tafereeltje. |
Wederom maken we bij het verlaten van Lelystad de fout door de ANWB-fietsborden te willen volgen. We zijn te zuidelijk oostwaarts uit Lelystad vertrokken waardoor we niet recht op Swifterbant uitkwamen. Daar kwamen we gelukkig op tijd achter en namen tijdig een afslag noordwaarts. En wat wil het toeval, jaja we passeren de Elandweg. Het was een van de eerste echte tekenen dat we Scandinavië tot zeer dichtbij naderden. Uiteraard werd uitgebreid geposeerd bij deze bijzonder mijlpaal. 
We doorkruisen de oerbossen van Swifterbant. |
We schieten door Swifterbant op weg naar de Ketelbrug die Flevoland verbindt met de Noordoostpolder. Onderweg bevoorraad met worstenbrood door de ploegleiderwagen. Langs de dijk naar Urk waanden we ons in een heerlijke fietsvakantie. Bootjes links, vogels rechts, zonnetje op het hoofd en de wind van achter. Met een gemiddelde vaart van 35 in het uur voerden we richting Urk. Inmiddels had er bij de wagen van Dozer nog een NAC-supporter zich bijgevoegd die toevallig in de buurt een klant voor z'n werk had. Deze was goed op de hoogte van de route, want hij wist de bestelwagen van Dozer moeiteloos te vinden. Naast de overheerlijke broodjes, koffie, melk en bier van Dozer, stalde ‘Toon de Soep' 
12.00 uur, Urk. Broodje ham, bier, melk en een Jeagermeister… |
vier kleine borrelglaasjes uit en trakteerde ons op een fles Jeagermeister. Dit tafereel trok wederom veel bekijks in het Urkse. We trokken met de borrel nog in de benen maar weer eens richting Emmeloord. Onderweg kwam bij ons het nieuws door dat Colin was gehuurd voor een jaar. Vreugde alom. Van blijdschap drukte Don Leon een tegemoetkomend ajaks-shirtje de berm in. Een aantal van de gebrekkige fietsen begon zich beetje bij beetje te wreken onder de fietsers. De ene fiets had slechts 1 functionerende versnelling en dwong de fietser om bij een gangetje van 30 in het uur een flink benentempo te moeten voeren. De andere fiets had een trapper die reeds 100 km had geweigerd mee te draaien. Dat zorgde voor extra pijntjes. Er werd dan ook doorlopend gewisseld onder de deelnemers.
Van Emmeloord naar Bant, wederom een schitterend stukje om eens flink door te rijden. Gedreven door de wind, zon, bier en worstenbrood speerden we noordwaarts. We konden Friesland al ruiken en begonnen aan de laatste tien kilometer naar de Friese grens. Dozer kon ons vanaf dat moment doorlopend achtervolgen op enkele meters afstand. Hier en daar werd door deze en gene wat gesmokkeld door even aan het deurpostijl te hangen. Geleidelijk werden de koeien knapper dan de vrouwen, we passeerden de naaldbomengrens 
Jaja, we passeren m, de naaldbomengrens. |
en reden dus overduidelijk het Friese landschap in. Wederom eindeloze stukken polder en lange wegen.
Het begon steeds meer te kriebelen. Heerenveen kwam nu toch erg dichtbij. Een krankzinnig idee ontstaan uit zattemanspraat begon nu toch wel erg tastbare vormen aan te nemen. Net als de hele dag schoten we in spontane lachbuien. Idioterie was het eigenlijk, we werden voor gek verklaard, maar apetrots waren we. We dreven, op de steun en waardering van mede NAC-supporters via internet, sms-jes en telefoontjes van mensen die de krant hadden gelezen, richting de begeerde eindbestemming. De reacties op deRat en de Bsiderats gaven ons de indruk dat we gedurende 2 dagen half internettend Breda en omstreken van hun werk hadden gehouden.
We schoten nog maar weer eens in een lachbui, terwijl we hier en daar een enkele koe van de weg moesten jagen. We arriveerden in Delfstrahuizen om een uur of half 3. Daar stuitten we op een ANWB-bord dat we tot dusver nog niet waren tegengekomen. Heerenveen werd vermeld! En wel nog maar 16 kilometer! Dit leidde bij ons tot enige lichte ontroering. Er ging een luid gejuich op, de vuisten de lucht in, de Breda-vlag werd weer fraai geposteerd en we trokken maar weer eens een welverdiend pilsje open. Daar moest immers op geproost worden. Dat werden er al gauw 2, 3, 4, 5, 6.. Er werd gebeld, gedronken, gestickerd en gefotografeerd. Passanten werden luid toegezongen en Heerenveen-vaantjes waren continu het leidend voorwerp. Hier en daar ook een buitenlandse auto, ‘..daar zijn ze weer, Poolse Maloten!!..'
Het was geloof ik al weer een uur later dat we maar eens van het heerlijke bankje onder het 16-kilometerbord opstonden en we op de eigen fietsjes ons aan de laatste loodjes gingen wagen. We passeerden daarbij een alom befaamd meer. Def P werd geciteerd, ‘chillen, chillen, chillen aan het Tjeukemeer,…' Een molen werd wederom toegezongen en NAC-liederen aangeheven, waar ondertussen FES een serieus telefonisch interview met Bas Timmers van BN/deStem poogde te voeren.
De contouren van Heerenveen kregen geleidelijk aan vorm aan het eind van de weg. Getooid in NAC-attributen en gedreven door het bier lieten we de outskirts van Heerenveen merken waar we vandaan kwamen. Dat leverde leuke verbaasde gezichten op bij passerende voertuigen en fietsers. Vier in geel-zwart geklede idioten op fietsen die met bier in de hand zingend het dorp naderen, wekt toch wel langzaam de suggestie dat ze werkelijk fietsend zijn gekomen. Het eerste applaus was een feit. Dozer waarschuwde ons dat het begeerde blauwe Heerenveen-bord nog op slechts honderden meters lag. Een stiekeme sprint werd ingezet. Het dolenthousiasme werd van ons meester. HET BORD!! We waren er!! We kusten het, klommen erin en poseerden voor de camera's. Dit moest vereeuwigd worden.
Volgend station, het oude stadion van Heerenveen. Onvindbaar natuurlijk, want het scheen inmiddels al afgebroken te zijn. Maargoed, op de atletiekbaan van AarsVerrekking '55 werd nog wel even een 400 meter sprint afgelegd. We waren immers inmiddels aardig getraind in de lange afstanden. 
Voor thuis op de muur. |
Ondergetekende heeft overigens nog steeds last van de kuiten van dit overbodige sprintje (wat hij overigens won, mag vermeld worden ).
We toogden richting het Abe Lenstra Stadion. Traditioneel werd Abe aangekleed met een NAC-sjaal en werd geposeerd met Gertjan Verbeek die toevallig aan kwam lopen. ‘Jullie zijn een beetje vroeg hé?' ‘Ja inderdaad, maar we zijn op de fiets gekomen.' ‘Jullie zijn knettergek!' Hij nodigde ons uit om samen met 4000 andere Heerenveners deel te nemen aan de jaarlijkse Kroegentocht. Iets van 25 kroegen gevuld met een bandje en iets met bier. Dat was akkoord. Alvorens even de eindstand vast te stellen op: 232,7 km! Dozer begon bij het stadion zichtbaar chagrijniger te worden bij het aanzien van al die Heerenveense koppen. We besloten hem uit z'n lijden te verlossen en verkozen de weg naar het hotel.
Na een welverdiend warm badje in het hotel begon onze kroegentocht om 8 uur in de Blauwe Kater getooid in nette NAC-kledij. Als in routine legden we iedereen uit waarom we een dag te vroeg waren en wat ons in het bolletje haalde om op de fiets te komen. Vol bewondering namen ze kennis van onze verhalen. Enkele kroegen werden aangedaan en genoten veel waardering van Heerenveen-supporters die ons aanspraken. Met een flinke stuk in onze kraag taaiden we hem tamelijk vroeg af. Om half twee 's nachts hielden we de kroegentocht al weer voor gezien.
>{mospagebreak}
>Schrijver: Don Leon
Wedstrijd: SC Heerenveen – NAC 3-0
Datum: 16-19 september 2004
Tijd Vertrek: Donderdag 16 september 8.15 Tijd aankomst: Vrijdag 17 september 16:00
Zaterdag. Dag 3. Wedstrijddag. De dag waar het dan eigenlijk om draaide. Ontbijtje. Een paar slechte films op Anal+. Tegen een uur of half drie namen we het fietske naar de stad. 
De wilde zwart-witte elanden waren aardig getemd. |
De eerste aanwezige NAC-ers draaiden al hun hoofden om. Er was een NAC-kern aanwezig bij 't Skoffeltsje. Onder het genot van een pilsje ontvingen we de eerste felicitaties. De magen begonnen al weer te knorren en toefden elderswaarts. We voegden ons bij gebrek aan Blauwe kater, bij het terras van It Houtsje aan de overkant. Al snel werd dit Het NAC-terras totdat we er rond een uur of 6-7 met een goeie 40 man stonden/zaten. We dronken ons pilsje en zongen onder het genot van een duizendklapper de passerende kaalkoppen van het hardcorefeest in thialf toe.
De Kroegentocht begon voor ons in de Blauwe Kater |
Sja en dan die wedstrijd. Ja boeiuh! Was op voorhand al tot bijzaak gedegradeerd. En een nederlaag bij Heerenveen was al ingecalculeerd. We lieten ons echter nog wel regelmatig gelden op het vak. Het was goed te merken dat we tijd genoeg hadden om diverse liederen te verzinnen. Menig ludiek spreekkoor kwam dan ook uit de fietsershoek. Verder een match om snel te vergeten.
We toogden rap richting stad om massaal de 3-0 weg te drinken. We waren blijkbaar niet de enigen die een overnachting hadden geregeld in dit boerengat. We bleven uiteindelijk over met een man of 20. Het NAC-feest eindigde in dolle vreugde en polonaises in cafe It Houtsje. Resulterend in foto's die niet bepaald voor publicatie geschikt zijn. Het stugge Heerenveense volkje keek hun ogen uit. De manier waarop dit Brabantse volkje een feestje weet te maken na een domper van een wedstrijd is daar blijkbaar niet gebruikelijk. Waterrat besloot eerder op de avond al om ook maar lekker in het noorden te blijven en om bij ons op één van de kamers op de grond plaats te nemen. Hulde.
Terugkijkend op dit hele avontuur, een schitterende ervaring. Iets waar we met z'n vijven nog jaren met een brede lach op zullen terugkijken. De actiebereidheid van een NAC-supporter kent kennelijk nog geen grenzen, getuige unieke acties als deze. Daar mogen we trots op zijn, want voorlopig zijn er nog maar erg weinig clubs die ons dit nadoen.
Door het ontbreken van een bewaakte fietsenstalling voor uitsupporters
scoort deze club uiteindelijk een onvoldoende in de grote
Stadionfietsbaarheidstest. |
Laatste puntje: Zullen we de volgende keer eens massáál naar het hoge noorden trekken? Als het ons zonder al te veel moeite op een fiets lukt, moet dat in een warme auto ook niet zo’n probleem opleveren hé? Ook het bezoeken van uitwedstrijden in het algemeen. Laten we daar eens een nieuwe draai aan geven. Het is niet alleen busje uit, wedstrijd kijken, busje in. Een gezellige gezamenlijke beleving om de wedstrijd heen doet er voor zorgen dat je nooit met een lange smoel huiswaarts keert.
Onze dank gaat in het bijzonder uit naar alle NAC-ers die ons onderweg hebben gesteund middels internet, sms en telefoon. Maar natuurlijk in het bijzonder Ricardo met zijn gastvrije ontvangst in Lelystad. En de niet te vergeten ondersteuning van onze Bezem Dozer die 2 dagen opgaf en meer dan 1000 km in 3 dagen aflegde om onze trip zo prettig en doelmatig mogelijk te doen laten verlopen.
Een Dikke Dank je naar jullie!
Rest Foto's
Hier ligt Orlando op z'n rug in het gras.
Gorinchem, stadhuiske. In het kader van de cultureel verantwoorde foto's.
Pontje of niet? Pontje it is
Vianen, stadpoortje. In het kader van de cultureel verantwoorde foto's.
Hans had duidelijk moeite om het goede spoor te houden.
De uitgestrekte toendra vlaktes van Flevoland.
Met een beetje wind in de rug dan wel.
On the road bevoorrading door de ploegleiderwagen.
We verklaarden de Ketelbrug voor geopend.
In een lekker vaartje richting Urk.
Bij gebrek aan kwek….
‘Liever een vent in een jurk, dan een lekke band in Urk.'
De vlag kan uit
‘Liever paardenzeik van de tap, dan een eland op je kap.'
Ooit gedacht zo blij te zijn met het feit dat je nog maar 16 kilometer hoeft te fietsen?
Wat een mooike eej.
Noodzakelijk tafereeltje.
Dozer, houdt je beeldscherm heel.
Oog voor symboliek, ofnie soms.
Duizendklappers zien we graag.
In de Battle of the Belly's kwam Berry als winnaar uit de strijd.
Okee, even iedereen pompeblêdde roepen voor de camera..
Altijd erg vervelend, met 3-0 op je ballen krijgen in heerenveen… *hip*
Zondagmorgen maar even terug kroegwaarts in een poging om onze geheugens proberen terug te vinden.
FES nam in een allerst charmante pose plaats in een treinbankstel.
Combidozen
De eerste combidozen zijn links te zien, in die straat, ziet u?
Hangdozen zijn goed
Wachtdozen nemen altijd genoeglijke poses aan
Kijk, dát zijn combidozen (in 1877)
(intro van de ruksmiley)
(intro van een andere ruksmiley)
Jaaaaaaa, geil
Van enige opwinding was wel degelijk sprake, vertelde Don Leon me
...
Hmm, nou goed, Leon heeft zijn lenzen weer gevonden
Hockey is een favoriete sport van uw combiloosjes (In Tilburg ook zoiets ooit gedaan)
Uitstekende serveerster
Leon heeft e |
