 Ja hoor, het ging er dan toch echt van komen. Nog geen 4 jaar geleden riep er bij NAC een gek dat we binnen vijf jaar tot de structurele top 6 van de eredivisie zouden behoren waarbij we ook "europees voetbal" moesten gaan denken. Nou die gek met z'n onzinnige wartaal hebben we er maar uitgeflikkerd, want zulke fantasten met zulke utopische ideeën hebben we er al genoeg gehad.
Datum: 23-26 September 2003
Ja hoor, het ging er dan toch echt van komen. Nog geen 4 jaar geleden riep er bij NAC een gek dat we binnen vijf jaar tot de structurele top 6 van de eredivisie zouden behoren waarbij we ook "europees voetbal" moesten gaan denken. Nou die gek met z'n onzinnige wartaal hebben we er maar uitgeflikkerd, want zulke fantasten met zulke utopische ideeën hebben we er al genoeg gehad. Magoed, effe over tot de orde van de dag, want we gingen deze week naar Newcastle.
Jaja, wie heeft er niet de hele dag hysterisch door het huis gerend van spanning toen de loting daar was. Newcastle notabene. De oost-europese mijn-stad clubjes vlogen aan onze neus voorbij en rolde de gekoesterde Engelse tegenstander uit de koker. Breda in extase.
Al snel werden de voordeligste reizen naar het eiland uitgezocht. Ook door ons. We opperden diverse mogelijkheden. De boot, busje huren en via Calais rijden, vliegtuig…. Maar opeens kwam daar Laveloze Ricardo met het goede idee om met Eurolines te gaan reizen. In Breda op de bus stappen en in hartje Newcastle uitstappen. En dat voor nog geen 100 eura. Bovendien zagen we op deze manier ook nog eens meer van Engeland dan onze vrienden op de boot. Water kan soms ook mooi zijn, maar wij kozen er voor om 15 uur te genieten van het Engelse landschap. Daarnaast hadden we in Londen ook nog eens een overstaptijd van maarliefst 5 uur. Nou dan moet je toch genoeg kunnen zien, naar wij dachten.
Bijkomend geluk was het gegeven dat onze Ricardo een oude studiegenoot uit Ierland kende die op dit moment studeert en woont in Newcastle. Nog eens pal naast het centrum. We waren van harte welkom. Nou, hoe beter kon je het treffen.
Nou, binnen anderhalve week werden de knopen doorgehakt en hadden we de groep samengesteld, de busreis werd geboekt. De groep van vijf zou gaan bestaan uit: Don Leon, Ricardo, de gebroeders Bram en Geert, en NAC-o-holic Mark.
Na al weken the kriebels in the belly te hebben gehad, brak dan eindelijk de dag aan dat we zouden gaan vertrekken. Alle tijden goed afgesproken (althans, dachten we). Dinsdag om 9.00 uur op het station van Breda bij de internationale bus opstapplaats. In de stad was 's ochtends duidelijk te merken dat Breda al erg begaan was met het Europese avontuur. Getooid in het gloedjenieuwe NAC-uefa-shirt en bepakt met rug- en weekend tas werd ondergetekende al fietsend meerdere malen luid beclaxoneerd door de passerende voertuigen. En lekkere oppeper om de lange reis aan te vangen. Aanwezig om negen uur: Geert, Bram en Don Leon. Niet veel later kwam Ricardo ook aandruppelen. De minuten verstreken langzaam richting de tien uur, het tijdstip dat de bus zou vertrekken. Nog niets van Mark. Effe bellen dan maar: voicemail. Na enkele fijne berichtjes te hebben achtergelaten met als slotkreet "PRUTSER", zijn we de inmiddels gearriveerde en iets verlate bus maar ingestapt. En ja hoor, Net voorbij Hazeldonk zijnde, belt onze Prutser. Hij dacht dat we negen uur 's avonds zouden vertrekken, lag dus nog te slapen. Nou, hilariteit alom begrijpelijkerwijs. De bus zou ook nog stoppen in Antwerpen en om 12 uur weer vertrekken, dus probeerde Mark met de auto daar nog op tijd te geraken. Om 5 voor twaalf was Mark pas bij afslag Antwerpen en wilde die regelneuker van een chauffeur niet langer wachten dan 12.00 uur. Pogingen om die vent nog om te kopen stranden op niets. Nou feest over dacht je dan. Nee, want we konden z'n ticket die wij bij ons hadden afgooien bij het Eurolines kantoor aan de overkant van de straat, waar Mark het aldaar weer kon omboeken naar een andere vertrektijd later die dag.
De Lavelozen minus 1, klaar voor vertrek
Enigszins opgelucht trokken we al toepend en éénentwintigend richting Calais. We kwamen aan bij de franse douane. Het leek goed te gaan vlotten. Alle auto's en bussen voor ons mochten vrolijk doorrijden. En ja hoor, ons busje werd vrolijk naar een parkeerplaats gedirigeerd. Hebben wij weer. Iedereen de bus uit, bus moest leeg. Met al onze bagage op het gras gaan staan, wachtend totdat we gefusilleerd (nee, niet gefouilleerd) zouden gaan worden. De bus werd voor en achter in de gaten gehouden door een Rambo en een dame met machinegeweren. Iedereen ging dus maar dicht bij die Rambo staan snap je wel. Na een half uur woog iedereen onderhand wel een ons, en vonden de meneren van de douane het wel weer welletjes. Er was immers nog niemand in paniek uitgebarsten die de druk niet meer aankon. We mochten onze paspoorten laten zien en onze bagage onder de röntgen pleuren. Nou, wij maakten ons daar over niet druk. Al maakte Ricardo zich iets meer zorgen. Hij had namelijk een doos met 20 beloofde frikadellen in z'n kolossale tas zitten voor onze gastheer Kevin in Newcastle. Ja, leg dat maar eens uit aan die fransen. Alle tassen vlogen vlotjes door het apparaat. Alleen Ricardo z'n tas met z'n vermeende staafbommen stokte even. De lopende band rolde weer terug. Ricardo en Don Leon keken elkaar aan. De band rolde weer iets verder heen….. en weer terug….en weer verder. Hij rolde er weer gelukkig in z'n geheel uit en we liepen schatterend van het lachen dat hok uit.
Pfff, dat ook weer gehad, dachten we. Nee hoor, de Engelse douane ook nog eens. Weer uitstappen, bagage konden we laten liggen deze keer. Paspoort hebben laten zien. Aldaar op de wc even een plasje te hebben gepleegd sprongen we weer de bus in. Dachten we eindelijk weer te mogen gaan vertrekken richting de tunneltrein, stapte de douane de bus in. De negroïde meneer met het Manchester United shirt voorin de bus mocht zijn reis richting Engeland niet vervolgen. Commentaar overbodig…. Hup eindelijk die tunnel in.
All aboard…the NAC train.
Nu kregen we als extra hart onder de riem ook nog eens te horen dat onze Belgische (!) chauffeur pas voor de tweede keer in Engeland reed. Nou, dat was te merken toen we een hoop toeterende auto's om ons heen hoorde toen ie klaarblijkelijk de eerste rotonde een beetje vreemd nam. Magoed, wij op weg naar Londen omgeven door het rustgevende karakteristieke landschap van Zuid-Engeland.
Het was zo'n zes uur 's avonds (dinsdag) toen we aankwamen in Londen, Victoria Coach Station. We pleurden daar onze tassen daar in een kluis die we daar weer om half elf moesten afhalen. Hij ging namelijk om 23.00 uur dicht. 23.30 uur zou onze bus van de National Express vertrekken richting Newcastle, 23.00 uur inchecken. 5 uurtjes vrij dus. Allereerst effe eten. Je bent in Engeland, dus het eerste wat je dan eet is….Burger King (?). Na de chicken whopper, frites en de ijskoude cola achter de kiezen hebben gegooid, stiefelden we richting Buckingham Palace, de residentie van de Engelse koningin, voor een welverdiend kopje thee. Dit was slechts 20 minuutjes lopen. Na hier het hele protocol te hebben afgelegd, verplaatsten we ons richting Downing Street. Meneer Blair konden we helaas niet goed zien, want er stond maarliefst 6 rijen dik (hekken) voor z'n huis. Dan maar effe doorlopen naar de Big Ben en Westminster Abbey. Leuk geprobeerd, maar doe mij onze Grote Kerk maar. Toen konden we kiezen, de metro pakken richting de Tower Bridge (het was immers pas 8 uur), of….. BIER. Dus, we toogden ons in rap tempo richting een goede bar. Menig Laveloze-maag vocht nog met de ijskoude cola en was inmiddels al een hoop gas aan het maken. We vonden ons uiteindelijk weer terug precies voor de Coach Station waar we later die avond noordwaarts zouden vertrekken. Ideaal dus weer. Gingen snel zitten en bestelden 4 grote pints. Aldaar op de wc even m'n spreekwoordelijke Regillio Tuur te hebben plat gelegd, bestelden we nog een paar Director's Ale. Nooit van gehoord, maar wel lekker. Half 11 's avonds, tijd om de tassen te halen en de bus te pakken.
Noodzakelijk tafereeltje voor Buckingham palace.
Ik vond dat gewoon mooi, kan toch?
De Big Don….eeuh Ben.
To play toep….
Ricardo in z'n element met z'n goudgele pretcilinder.
Proberen te slapen in een bus van National Express is nog niet zo'n makkelijke klus, temidden van al die stinkende en snurkende Engelsen. Bovendien zit je nog eens continu met je knieën omhoog tegen de stoel van je voorbuurman. Het enige amuserende element aan deze trip was toch wel het lachwekkende Kalimero-stemmetje van de chauffeur. Een beer van een vent, en dan dat piepstemmetje: "Next stop will be Doncaster, we'll be leaving 10 past 2…". Magoed, menig Laveloze kon ook hier weer z'n lach niet onderdrukken.
Zo tegen zessen woensdagochtend gingen onze ogen open, net op het moment dat we over de hoogste brug over de Tyne reden. Geweldige timing, we overkeken in 1 blik de gehele stad waar we de komende 2 dagen zouden gaan vertoeven. Ultiem Kodak-moment, maar had op dat moment niet bepaald de meest optimale reflexen om de camera tevoorschijn te toveren.
Op het Coach station te Newcastle was het werkelijk focking freezing. Maar binnen enkele minuten was daar onze gastheer Kevin die ons de taxi inhielp. Aldaar aangekomen, besloten we nog maar onze slaap en roes bij te slapen tot een uurtje of 11 's ochtends.
's Ochtends werden we gewekt door Kevin en z'n huisgenote Gabriella met een heus Iers/Engels ontbijt, compleet met de worstjes, eieren, spek en bonen. We hadden het weer getroffen. Maar niet alleen met het ontbijt, maar ook met het uitzicht vanuit onze verblijfsruimte. We keken ook hier mooi over de stad uit en tevens rechtop het uitvak van het stadion st. James' Park.
Zodoende ons uitzicht
We besloten de stad in te gaan, pakten de bus voor 70p (das geen geld toch?). Het was 1 uur, we stapten uit en we waanden ons gelijk weer terug in Breda, zoveel NAC-shirtjes. Kevin vond het kennelijk grappig toen we het over NAC-ers hadden. Het NAC-er (of althans zo uitgesproken) zou zoiets betekenen als zigeuner. Dus vanaf heden was het NAC- of Breda-supporters. We gingen eerst maar eens rustig naar de rivieroever waar ook gezellige tenten schenen te zitten. Aangekomen bij The Quayside, namen we plaats op het terras en schudde BB Ruud ons de hand (ja boeiuuuh). Daar dronken wij ons eerste Newcastles Brown Ale-tje. Al gauw vulde het terras met meer NAC-supporters, om te genieten van het uitzicht op de talloze bruggen over de Tyne.
Zie je het al gaan, dwars over de Haagdijk?
Achgut, een bruggetje, pfff. Maar wij hebben de Moerlaken-brug. Zo..
Voor de passieve toerist, zo kun je ook cultuur proeven in Newcastle
Kevin loodste ons richting the Big Market. Niet dat het heel nodig was, want het was meer gewoon een kwestie van volg de gele shirtjes. Hoe meer, hoe warmer. We liepen de straat in waar het werkelijk (geel en) zwart zag van de Bredanaren. De NAC-o-holics hadden hun doekje fraai uitgelegd op de straat. Op dat moment tikte één der combilozen achter ons op het raam en riep ons de kroeg in. Verwelkomd door NAC-muziek, kregen we daar het spijtige nieuws dat het Ferry Good spandoekje op de boot was ontfutseld. We lieten onze dag doordoor niet verpesten en het deed de pret ook niet drukken. We bestelden in de kroeg naast het bekende steegje een paar flesjes spa goud en verplaatsten ons naar buiten de steeg in. In de steeg, maar ook in de naastgelegen Old George Inn kwamen we veel bekenden tegen. Het bier was er goed te drinken en vloeide rijkelijk
Maarja, toen moesten we nog terug naar de Coach station om die prutser op te halen. Dus werden we tegen het eind van de middag uit het feestgedruis weggetrokken om Mark van de bus te halen en z'n bagage bij Kevin's Place te droppen. Mark werd grandioos onthaald met het aanstekelijke deuntje "het is een prutser jaja, een prutser uit Breda". We gingen richting het stadion. Effe gauw een kliekje maken en de metro in duiken om richting Kevin's huis te gaan. Daar uit gestapt besloten we om eens de Fish and Chips te proberen. We konden kiezen tussen een grote of een regular. Het werd de regular, en dat was maar goed ook. Want da spul was wel zo zwaar, geen van ons had het helemaal op. Ricardo beelde het mooi uit op de foto.
De fish zwom zowat onze strotjes uit.
We gingen weer terug naar de stad. Namen 2 taxi's, want we waren inmiddels met 6 man. We stapten bij het stadion geloof ik uit bij Rosies Bar. Sterfde van de newcastle supporters. Gezellige boel, want het sterfde er net zo goed ook van de NAC-supporters. Alles dronk en zong met elkaar, en die gasten vonden het helemaal geweldig. Dit hadden ze lang niet meer gezien en dat lieten ze merken ook. Je zou willen dat het elk weekend zo zou kunnen.
Toen naar de wedstrijd. Je waande je werkelijk in Breda. Aan deze kant van het stadion (de strawberry) was de Toon Army completly outnumbered. De sfeer zat er kennelijk hier ook al goed in. Nou, om die wedstrijd nog eens een keer te moeten gaan omschrijven lijkt me eigenlijk al weer overbodig. Daar is inmiddels al genoeg over geschreven. Laat ik maar zeggen: Onbeschrijfelijk. Na een kwartier na de wedstrijd begon iedereen plots te beseffen dat de wedstrijd ook daadwerkelijk afgelopen was. Beduusd liep iedereen het vak uit. Niemand leek goed te bevatten wat voor prestatie we als supporters deze avond hadden weggezet. Versuft met een portie koppijn, zere keel en rode handjes liepen we de trap af waar we beneden bij de spelersuitgang nog eens vrolijk de NAC-spelers gedag konden zeggen. Uitbundig werden ze bedankt. De spelers daarentegen leken niet te begrijpen (en terecht) waar al die rare figuren buiten om liepen te zingen. Ze hadden immers ver beneden hun niveau gepresteerd. Gedesillusioneerd stapten ze de bus in om zo snel mogelijk uit deze vernedering te ontsnappen, terwijl de supporters om de bus stonden te dansen. We zijn maar gegaan, liepen met een brede glimlach van de adrenaline richting de Big Market, waar we Stofje en j.d. Bside nog ontmoette. Zij hadden andere plannen. We besloten om met z'n zessen richting een Joe's bar te gaan. Daar kwamen we niet binnen. Een paar van ons hadden NAC shirtjes aan. Dan maar naar de Lodge. Deze tent bleef ook langer open. We namen er plaats en bestelde er een paar pints. We hadden het WEER getroffen. 2 halen, 1 betalen. Proost dan maar. Ook zaten we strategisch op en zeer fraaie plek. In het verlengde van de trap, waar af en aan vrouwkes op en af liepen met de allerkortste rokjes. Zo kort zelfs dat je bij sommige zelfs de vullingen in d'r mond kon tellen, zeg maar. Weer een mooi kodak-moment zou je zeggen. Maar ook hier lieten de reflexen van ondergetekende te wensen over. Tijdelijke verlamming was de oorzaak. Al snel bleken meer Bredanaren deze tent te hebben gevonden, en menig NAC-lied vloog in de rondte. De plee daar was overigens geen pretje, het rook er als een open gierput. We werden even later vergezeld door een aantal bekenden en rond een uur of half 12 zag de halve tent geel en zwart. Bier, voetbal en mooie vrouwenspul. Wat een dag! Ik geloof dat we met de taxi terug gingen. Hoe laat? Ik meen nog te herinneren dat we zuhause aangekomen nog een paar biertjes ophebben en iemand een verbazend lange joint hebben zien draaien en aldaar in slaap zijn gewalmd.
Brrrrr…
Je zou toch gewoon meteen terug willen?
Gastheer Kevin (l) laat Don Leon (r) zien hoe je op z'n Engels een pint vasthoudt.
Het bier deed z'n werk. Bram (l) was spuugzat.
Dit is geen fototrucage
Donderdag:
Ja, en dan wordt je wakker. De kranten staan er "bol" van (van de siliconen => zie foto). Krantje gehaald, voorzichtig wat worstjes gegeten. En die keel doet nog steeds pijn. 's Middags maar weer naar de stad. Deze keer te voet, om even uit te waaien. In de stad nog enkele Bredase geluiden te horen op de terrasjes en de kroegen. We hoopten in de Old George Inn er nog enkele te vinden. Tevergeefs. We besloten om maar aldaar te gaan ontbijten. En niet te flauw, BBQ chicken, een of andere vlees burger, nogmaals fish and chips,een soepje en… de Brown Ale. We konden weer. Met frisse zin toogden we de straten weer in. Winkels kijken.
Gelukkig hadden de kranten vandaag alleen goed nieuws voor ons.
De NAC-supporters die geen geld meer hadden voor de terugreis, boden zich spontaan aan.
Huh?!? Sinds wanneer loopt de Havermarkt schuin af?
Pffff dit valt toch in het niet in vergelijking met de onze?
Tgggg, is dat nou hun kasteeltje? Zulke maakte ik vroeger in de zandbak joh.
Het eerste raam van links op de bovenste verdieping was onze penthouse-suite.
Wandelingetje door de stad, waarna we toch weer aan de oever belande. Het werd weer The Quayside. Newcastle Brown Ale, en meer en meer en meer…
The Quayside dus.
En daar vermaakten we ons mee.
De bus zou weer vertrekken om 23.15 dus zo tegen tienen vertrokken we maar weer met frisse tegenzin (ik meen per taxi, maar pin me er niet op vast). Met 15 (volle) flessen Brown Ale op zak, vertrokken we weer, na afscheid te hebben genomen van Kevin en Gabriella. We hebben mogen genieten van hun geweldige gastvrijheid en de moeite die zij hebben gedaan om ons verblijf in Newcastle zo prettig mogelijk doen laten verlopen. Bedankt!!
Nou we deden onze naam met recht eer aan. Als een stelletje Lavelozen stapten we op de bus richting London. Daar waar we op de heenreis nog ergerde aan al die stinkende en snurkende Engelsen, voldeden wij op de terugreis compleet aan dit profiel. Met rinkelende tassen poogden we in stilte Newcastle te verlaten.
Vrijdag:
06.00 uur. We komen aan in Londen. Nog steeds niet geheel bekomen van de drank van de avond tevoren, plantten we onszelf voor de eerstvolgende koffie bar. Toen deze om half zeven open ging, bestelden we maar gelijk een paar flinke mokken koffie. En flink waren ze. Het duurde niet lang voor we onze halve liter koffie op hadden. Terug naar de Coach station om daar in te checken voor onze terugreis. We bleken weer diezelfde Belg als de heenreis als chauffeur te hebben. Op de bus gestapt en richting Canterbury gereden om daar nog een complete schoolklas (!) op te pikken. Zit je dan met je kater en je schattige Engelse landschap. Tot overmaat van ramp zit er nog eens een hele aardige engelsman naast je die z'n complete levensverhaal aan je zit te vertellen.
Denk je alles te hebben gehad, mogen we bij de engelse duane weer eens uitstappen waar ook weer andere bussen vrolijk mogen doorrijden. Paspoorten en die shit en dezelfde machinegeweren. Mooi, deze keer duurde het niet zo lang. Hehe, gingen we dan eindelijk wat vlotter richting die tunnel. We rijden verder richting de perrons. Klaar om verderop de trein in te rijden, werden we tegengehouden. Verwarring alom. Technici rondom de bus die alles controleerden. We hebben daar nog eens dik drie kwartier voor jan lul gestaan. De bus werd op het terrein nog eens een paar kilometer rondgereden, totdat bij ons het nieuws doorkwam dat we de treintunnel niet in mochten. De bus zou teveel rook maken en de rookmelders in de trein af laten gaan. We moesten dus maar met de ferry vanuit Calais naar Dover. Weer vertraging. De bus nog niet uitgeweest en nog niets gegeten. We werden langzaamaan gek. In de veronderstelling dat we daar ook nog eens aan een douane controle zouden worden onderworpen. Dit viel mee. We hebben een kwartiertje staan wachten voordat we de boot op konden. Aldaar eindelijk een redelijk fatsoenlijk ontbijt en de mogelijkheid om wat frisse zeelucht te happen.
Op een mooie symbolieke manier lieten we Engeland achter ons met op de achtergrond de vervagende witte klippen van Dover.
VOLGEND JAAR WEER!!!
Ricardo keek 's ochtends schijnbaar nog dubbel toen hij deze schone blonde even stevig wilde vastpakken.
Ook Mark had z'n zware momenten.
Neenee, ook dit is geen fototrucage, dit is een halve liter zuivere koffie.
Ach, twee haltes maar joh…
We lieten Engeland maar voor wat het was.
Ja en dan de LavelozenChicks. Qua aantal zeer teleurstellend, niets afdingend aan de kwaliteit daarentegen. "Carrying woman to Newcastle is like bringing water to the sea". Maar wij blijken maar slechts een fractie ervan op de gevoelige plaat te hebben kunnen vastleggen.
Tis maar goed dat pappie er bij was.
Verbazingwekkend.
Nou nou, ferry good hoor.
|
